dinsdag, oktober 27, 2009

Muziek en Dans

Stilte op m´n blog betekent meestal drukte op m´n werk. Zo ook nu, en ik ben er eerlijk gezegd blij mee. De politieke situatie is weliswaar verre van opgelost, maar inmiddels al weer een paar weken lang redelijk kalm, en we kunnen doen dus weer wat we kunnen, zij het nog wel met enige onduidelijkheid over met name de financiële toekomst van e.e.a.

Maar intussen ben ik, na toch wel een dip door al die onzekerheden, weer enthousiast aan de slag. Het is me gelukt een groep jonge culturele vrijwilligers te vormen, die meteen begonnen met het organiseren van een muziek- en dansfestival. Aanstaande zaterdag is het zover, er zijn al bijna 20 inschrijvingen van met name jonge zangers en dansers. De halve gemeenschap is er bij betrokken (we lenen apparatuur van een school, lampen van het ziekenhuis, kabels van staatsbosbeheer, een zeildoek van de kerk, een trailer die als podium dienst doet van een aannemer, en ga zo maar door). De jury wordt gevormd door een aantal lokale beroemdheden, en we hebben heuse trofeeën laten maken. Echt een opkikker om te zien hoe je onverwacht dingen voor elkaar krijgt; ik ben erg benieuwd naar zaterdag.

In Puerto Lempira en omgeving heb ik de culturele en artistieke activiteiten redelijk in kaart gebracht; binnenkort hoop ik op reis te gaan naar een aantal omliggende gemeenten om daar hetzelfde te doen. Tegelijkertijd is het de bedoeling de gemeentelijke cultuurcommissies te ondersteunen, of al dan niet ´nieuw leven´ in te blazen. Een uitdagende klus, ook qua reis, want we zitten volop in de regentijd, en er zijn dagen dat Puerto Lempira een grote modderhoop is. ´k ga er in elk geval nog even flink tegenaan voor het kerstreces…:)

woensdag, september 23, 2009

Mel

Je zou zeggen dat ´ie ´t erom doet: was ik net van plan om weer eens naar Tegucigalpa te reizen, komt Mel ineens terug… zijn alle vliegvelden afgesloten, is er een uitgaansverbod van kracht (de hele dag) en zijn we weer terug bij af (al waren we daar eigenlijk al sinds 28 juni). De spanning wordt weer voelbaar, de interim-regering blijft ontkennen dat er problemen zijn, het verzet meldt de eerste doden en gewonden, en dat alles beheerst het gesprek van de dag, kortom volop politieke crisis.

Voorlopig blijf ik dus maar in Puerto Lempira; hier is het rustig en je merkt niet zoveel van de onrust. De meeste winkels zijn dicht, scholen en kantoren gesloten, en het verzet dat zich wilde organiseren, is door de politie tot de orde geroepen, maar kon desalnietemin toch een protestmars houden. De mailstroom van allerlei activisten is weer op volle gang, dus ik blijf goed op de hoogte… zou je denken, al weet ik soms echt niet meer wat ik nu wel en niet moet geloven; in de afgelopen maanden is Honduras behoorlijk gepolariseerd door de crisis, en er lijken maar weinig mensen met een enigszins objectieve blik de feiten te kunnen weergeven.

´k Heb nog wat achterstallige correspondentie en administratie, maar verder was ik eigenlijk wel klaar voor een nieuwe trainingsweek in Tegucigalpa en daarna een aantal veldtrips… En wachten er nog een aantal bijeenkomsten met verschillende organisaties, die nu met het uitgaansverbod niet publiekelijk naar buiten treden. Zo af en toe ga ik naar kantoor en doe wat kleine werkzaamheden, maar verder… probeer ik me niet te vervelen. ´k Heb nog een vertalingsklus voor MOPAWI liggen (altijd leuk), kijk spontaan TV-programma´s waar ik normaal nooit de tijd voor heb (en sinds een verbetering in de kabel service, heb ik gelukkig iets meer dan alleen de Hondurese zenders die vrijwel allemaal dezelfde propaganda blijven spuien), en ben in een dikke pil van Irving begonnen. Afwachten maar weer.

maandag, september 07, 2009

Aan de slag

Tja, alles went, ook als je regering niet wordt erkend… De ´rust´ is min of meer weer gekeerd in Honduras, al blijven er geluiden over een mogelijke terugkeer van Mel, de stakingen met name in het onderwijs (maar die waren toch al ´normaal´) hebben een min of meer vaste vorm aangenomen (het is nu 3 dagen werken, en 2 dagen staken). Het verzet blijft actief, maar het gewone leven gaat weer door.

Zo kon ik eindelijk begin Augustus naar Tegucigalpa voor mijn inwerkperiode en eerste trainingen, een intensieve 1,5 week vol informatie… Inmiddels heb ik iets meer duidelijk wat de bedoeling is, en ben dus ook actief aan de slag. De bedoeling van het programma is, naast het versterken en ontwikkelen van cultureel beleid (momenteel erg lastig omdat de VN de huidige regering niet erkent), het bevorderen en versterken van lokale artistieke en culturele talenten en activiteiten. Dus doe ik allemaal bezoekjes aan kunstenaars, zangers, houtsnijders en andere creatievelingen. Erg interessant, ik kom steeds weer tot verrassende ontdekkingen (hoedjes van dennenaalden, creatieve gevangenen, gehandicapte duikers die van gerecycled papier sierraden maken etcetera) en ontmoet interessante mensen.
Daarnaast proberen we de lokale jaarmarkt te helpen met creatieve ideeën om het niet alleen een drankfestijn te laten zijn, wat nu meestal het geval is. En aan mij de taak een lokaal netwerk van culturele vrijwilligers te vormen, met passie voor creativiteit en cultuur. Kortom, genoeg te doen dus, vervelen doe ik me al lang niet meer!

donderdag, juli 16, 2009

Krausirpi









Zoals te zien op de foto´s mocht ik er deze week eindelijk op uit, voor het eerst in mijn nieuwe functie. En een gelukje, want ik mocht gratis mee met een reisje van een aantal UNDP collega´s en de gouverneur van Gracias a Dios, al met al een redelijke delegatie. ´t Was een korte reis, maar meer reis dan ´werk´, we zijn in totaal bijna 3 dagen onderweg (water) geweest om in totaal zo´n 5 uur te kunnen vergaderen (op verschillende plekken) met lokale leiders.

Maandag vertrokken we naar Ahuas, via het meer van Karataska en Tangsin, om dinsdagochtend vroeg de rivier Patuca op te gaan, tot aan Krausirpi. Krausirpi is een tawahka dorp, voor mij nog onbekend terrein. We hebben er met een aantal lokale leiders gepraat over het departamentale ontwikkelingsplan, hun ideen daarover en uiteraard hun inbreng in culturele activiteiten, om ook hun etnische identiteit naar voren te laten komen in het departament gedomineerd door miskitos. Vervolgens daalden we weer stroomafwaarts, en overnachtten we in Wampusirpi.

Na een korte vergadering woensdagochtend keerden we terug naar Ahuas, en vandaar naar Puerto Lempira. Ik voelde me bijna onderdeel van een ´road(river)movie´, dagenlang in een bootje met dezelfde groep mensen… ´t heeft wel een band gecreëerd met een aantal mensen die ik nog niet zo goed kende, in typische Moskitia-omstandigheden: uren van felle zon, waarbij we allemaal verbrandden, maar ook tijden van flinke regen en uiteraard muggen, onder het genot van meegenomen chips, koekjes en water om de honger en dorst te stillen.

Het leek de afgelopen week wat rustiger te worden in Honduras, maar sinds gisteren is het weer onrustig. Er gaan geruchten over ´oproepen´ tot gewapend geweld, en Mel schijnt koste wat kost zaterdag het land in te willen, hetzij via een dialoog, hetzij via een ´andere weg´. Ik ben erg benieuwd hoe het nu gaat lopen; ik zou morgen naar Tegucigalpa vertrekken, maar heb al geen toestemming meer om te reizen…

maandag, juli 06, 2009

Saai!

Het laatste nieuws is feitelijk dat er nog steeds geen echt nieuws is. Mel heeft gisteren geprobeerd Honduras in te komen, maar dat is niet gelukt. Hij blijft dat echter willen, en de ´nieuwe´ regering blijft dat niet willen, dus het probleem sleept zich voort. De verontrusting neemt toe, en ook hier in de Mosquitia gaan mensen zich steeds meer organiseren, de meeste groepen tegen, maar ook een aantal voor Micheletti.

Persoonlijk heb ik niet veel ´last´ van de situatie, maar mijn werk ligt vrijwel helemaal stil, omdat ik als VN-medewerker niet mag reizen vanwege mogelijke veiligheidsrisico´s. En mijn job houdt juist ontzettend veel reizen in, omdat ik naar alle zes gemeenten van Gracias a Dios zou moeten om de lokale organisaties te ondersteunen en activiteiten te coordineren. In deze tijd had ik vrijwel alleen maar reizen gepland, en dat gaat nu allemaal dus niet door. Officieel mag ik van mijn werkgever niet eens de straat op, niet naar kantoor, niets.

In Puerto Lempira is de sfeer echter niet agressief of gevaarlijk, met uitzondering van de avondklok heb ik hier nog niet zoveel van beperkingen gemerkt. Hoe dan ook, het is frustrerend als je in je werk van alles wilt doen en je ´mag´ niet.... Al zou ik wel mogen reizen, het is ook lastig om culturele evenementen te plannen als je niet zeker bent over de voortzetting van de fondsen.... hoe meer Honduras in een internationaal isolement raakt, hoe meer toegang tot (internationale) fondsen, waaronder uiteraard die van de VN in gevaar komen. En da´s niet zo´n leuk vooruitzicht. Al blijven we hier hoop houden dat het toch nog goed komt en er een vreedzame oplossing komt zonder al teveel schade voor de bevolking. Het blijft afwachten...

woensdag, juli 01, 2009

Woensdag

Tot nu toe weinig nieuws. Alle, maar dan ook alle nationale media, kranten, radio en TV zijn vol lof over de nieuwe regering, het leger wordt uitgebreid bedankt voor haar noodzakelijke ingrijpen en van een staatsgreep is geen sprake. Ik sprak gister een advocaat uit Tegucigalpa die de situatie als volgt omschreef: "We zijn in transitie naar een nieuwe regering, daarom is het nog wat rommelig hier..." Tja, het is maar hoe je het omschrijft.

Ook veel ´gewone´ mensen zijn mede door de eenzijdige mediaberichten, ´blij´ dat Mel eindelijk weg is, want nu wordt Honduras tenminste geen Cuba of Venezuela, zo is de redenering. Er worden jongeren gerecruteerd voor ´verplichte militaire dienst´ (die al jaren geleden afgeschaft was, maar goed, er worden wel meer wetten geschonden) en alles wordt omschreven als ´noodzakelijke maatregelen om de democratie veilig te stellen.´

De Organisatie van Amerikaanse Staten heeft de nieuwe regering nu een ultimatum van 72 uur gegeven om alles terug te draaien en Mel ´gewoon´ weer als president te erkennen. Zaterdag wordt hij hier verwacht, vergezeld door een aantal presidenten of vertegenwoordigers van de VN en/of de Organisatie van Amerikaanse Staten. Verder wordt er steeds harder gedreigd met een boycot en zijn al een aantal geld- en energiekranen dichtgedraaid, en ook de grenzen met El Salvador en Nicaragua zijn afgesloten. De nieuwe minister van Financiën zei zich echter geen zorgen te maken, want naar verwachting zal de internationale gemeenschap haar mening wel snel herzien...
Hier in Puerto Lempira zijn wat demonstraties geweest, maar met een relatief lage opkomst, zo´n 100 mensen denk ik, voornamelijk onderwijzend en medisch personeel die uitgesproken voor Mel en tegen Micheletti (de ´gorilla´) zijn. Interessant om te zien, zo´n mars vol typische populaire leuzen als ´het volk aan de macht´, ´soldaten naar de kazerne´, ´Volk Verenigt U´ en dergelijke en ook een vleugje humor: ´willen we Micheletti?´ ´Nee!!!´ ´Willen we Papaletti?´ ´Nee!!!´ ´Willen we spagetti?´ ´Nee!!!´
Het blijft dus afwachten, maar duidelijk is, dat hoe dan ook het land enorme verliezen gaat leiden. Het is moeilijk in te schatten welke ´kant´ de meeste aanhang heeft, maar ik acht het onwaarschijnlijk dat Mel ´gewoon´ weer de macht kan nemen. Het internationale isolement maakt de regering van Micheletti ook niet haalbaar op termijn... laten we hopen dat het met een sisser afloopt en de schade beperkt blijft...

maandag, juni 29, 2009

Dag 1 na de staatsgreep

Vandaag (maandag) begon de spanning voelbaarder te worden, ook hier in Puerto Lempira. Omdat de meeste nationale zenders uit de lucht zijn gehaald, zijn we ook hier afhankelijk van CNN, al is dat een luxe die in Tegucigalpa niet (meer) bestaat, daar is ook CNN geblokkeerd. Tja, soms is het een voordeel in een uithoek te zitten ;)

Vanochtend was er een oploop in het park van Puerto Lempira, waar met name onderwijzend personeel aan deelnam (die waren toch al 2 weken in staking, dus nu hadden ze wat te doen...). anyway, er werd opgeroepen tot een grote demonstratie morgen, waarbij ook leiders uit kleinere gemeenschappen verwacht worden. Iedereen is erg verontwaardigd en wil de wereld laten weten dat ze het absoluut niet eens zijn met de regering van Micheletti. Ook mensen die het niet eens waren met Mel en zijn ideeën, zijn over het algemeen niet blij met de huidige situatie, is mijn observatie hier in de Mosquitia.

Mensen voelen angst vanwege de aanwezigheid van militairen, ook hier in Puerto Lempira, al zijn ze hier naar verluid niet unaniem op de hand van Micheletti, hetgeen in Tegucigalpa wel het geval lijkt te zijn. De internationale gemeenschap heeft Micheletti tot dinsdag gegeven om ´op te stappen´, maar het is niet waarschijnlijk dat dat gebeurt. De weinige nationale zenders die in de lucht zijn, staan bol van de ´goede daden´ van de nieuwe regering, de een na de andere politiek analist wordt van stal gehaald om te bewijzen dat Mel een dictatoriale communist is... Tja, daar komen ze nu mee. De staatsgreep wordt in alle toonaarden ontkent, het was een ´noodzakelijk ingrijpen om de democratie veilig te stellen´. Verder gaat het gerucht dat de moeder van Mel zondag is overleden ten gevolge van een hart aanval toen ze het nieuws over haar ontvoerde zoon hoorde...

Ondanks de demonstratie van vanochtend is het hier redelijk rustig en gaat het leven redelijk gewoon door, al beheerst de staatsgreep uiteraard het gesprek van de dag. De winkels zijn gewoon open, we hebben de gebruikelijke (beperkte) service van electriciteit en wachten verder maar af. ´k Zal proberen m´n blog regelmatig te updaten.

Crisis

Hoera, Honduras haalt het nieuws… Nou ja, hoera… Zondagmorgen is de president van zijn bed gelicht en naar Costa Rica gevlogen, en vervolgens heeft de parlementsvoorzitter zichzelf tot nieuwe president benoemd. Kortom, een staatsgreep en een politieke crisis, want de ´afgezette´ president wil uiteraard niet aftreden, en bovendien erkent de internationale gemeenschap de ´nieuwe´ president ook niet. Een korte impressie van wat hier aan vooraf ging…

De afgelopen maanden werd het nationale nieuws beheerst door de zogenaamde ´Cuarta Urna´, een ´vierde stembus´. In november zijn er nationale verkiezingen gepland, en de huidige (nu afgezette) president Manuel Zelaya, wil daar een ´vierde stembus´ plaatsen, naast de drie reeds gebruikelijke, 1 voor de president, 1 voor de parlementsleden, en 1 voor de burgemeesters. De ´vierde stembus´ zou zijn voor de vraag of de kiezer een verandering van de grondwet wil. Zelaya, in de volksmond ´Mel´, wil namelijk graag de grondwet wijzigen om te kunnen worden herkozen. In Honduras kan een president namelijk niet herkozen worden, en dus hooguit 4 jaar aan de macht blijven. De huidige grondwet dateert van de jaren 80, en is op zich niet ondemocratisch, maar Mel wil een nieuwe grondwet, ´van en voor het volk´, met inspraak van ´iedereen´. Een grondwet herschrijven is geen gemakkelijke en goedkope klus, want het parlement moet daarvoor ontbonden worden, en een nieuw ´tijdelijk´ parlement geinstalleerd worden om de klus te klaren. Kortom, een tijdrovende en dure klus, maar een arm land als Honduras leek zich die luxe te kunnen permitteren, temidden van een financiële crisis, een pandemie naast de chronische nationale problemen op het gebied van onderwijs, gezondheidszorg, infrastructuur om maar een paar sectoren te noemen.

Om zijn voorstel een populaire basis te geven, had Mel voor zondag 28 juni (gisteren) een zogenaamde ´consulta´, een soort volksraadpleging gepland. Niet een verkiezing of officieel referendum, maar een soort ´enquete´, uitgevoerd door het Hondurese Bureau voor de Statistiek (met dus veel meer kans op fraude, maar dat nam Mel voor lief). De vraag voor de bevolking was, of ze een ´vierde stembus´ wilden in november, oftewel een officiele raadpleging of de kiezen voor of tegen een nieuwe grondwet is. Ondanks het frauduleuze karakter van de geplande volksraadpleging van gisteren, was er niet echt sprake van een grote dreiging, maar de oppositie heeft zich met hand en tand verzet tegen de volksraadpleging, de rechter had de raadpleging zelfs illegaal verklaard. Mel wil van geen wijken weten, en zette zijn plan dapper door, totdat een staatsgreep zondagochtend daar dus een einde aan maakte. Het leger heeft hardhandig ingegrepen en de president onder schot gedwongen naar Costa Rica te gaan.

De huidige regering van Micheletti wordt gevormd door een elitegroepje aristocraten, die al decennia lang in het parlement zitten, en vrijwel unaniem de steun van het parlement hebben. Het leger steunt deze regering en moet de orde bewaken, wat o.a. inhoudt dat mensen die zich publiekelijk voor de ´cuarta urna´ hebben uitgesproken, gezocht worden. Vanmorgen in Puerto Lempira hoorde ik dat de burgemeester en de goeverneur van het departement bedreigd zijn en gezocht worden. Er is een nationale avondklok ingesteld, tussen 9 uur ´s avonds en 6 uur ´s ochtends mag niemand de straat op. Velen spreken van een ´terugkeer naar het militaire bewind van de jaren 80´.

´t Is lastig een gebalanceerde mening te vormen of een ´oplossing´ te formuleren, Mel is absoluut geen lieverdje, heeft een geschiedenis van illegale houthandel, is zeer waarschijnlijk betrokken bij drugshandel, de ´populaire´ steun voor zijn ´cuarta urna´ is deels ´gekocht´, en zijn grote voorbeeld is Hugo Chavez. Oftewel, de grote en unanieme steun van de internationale gemeenschap begrijp ik ook niet echt; Mel krijgt bijna de status van een martelaar. De staatsgreep is illegaal en een zware misdaad, maar ik heb ook niet zoveel vertrouwen in een terugkeer van Mel. Het alternatief, de huidige regering van Micheletti is nog minder hoopgevend doordat ze illegaal de macht genomen hebben, en bovendien geweld gebruiken door het leger in te zetten… ´t Is de vraag wat er nu verder gaat gebeuren, zowel op nationaal als internationaal niveau. De spanning is voelbaar bij iedereen, mensen organiseren zich, ook hier in de Mosquitia en gaan de straat op om te protesteren tegen de illegale regering en eisen de terugkeer van Mel; hier is de meerderheid vóór zijn terugkeer. Op nationaal niveau vind ik het moeilijk inschatten wat de meerderheid wil, alle media geven een gekleurd beeld: CNN is uitgesproken voor Mel, en de nationale media is uitgesproken voor de regering van Micheletti… Feit is dat het land momenteel in chaos ligt, en niemand weet wat er gaat gebeuren. Afwachten dus maar…