meer!

handtasje gemaakt van ´majao´, een vezel van boomschors (Las Marias)

Cacao uit de zone Patuca

Tunu, ook een product van boomschors, waar o. a. ornamenten en tasjes van gemaakt worden

gesneden bordje, bootjes en kruisjes

gesneden schildpad en... tja, hoe heet zo´n beest in het Nederlands???

en meer

Werkplaats van houtsnijwerker Rogelio de Jesus, in Rus Rus

Gesneden en beschilderde plaquette

Een opengewerkte peddel

houten kistje, gemaakt door Rogelio

Gebrande cashewnoten in Kaukira

en nog meer

Schelp beschilderd door ´meester´ Arnoldo Pitar (Puerto Lempira)

Nog een ´Arnoldo´, die nu bij mij aan de muur hangt

Schilderij van Alder Rocher

Geloof het of niet, dit is het ´atelier´ waar o.a. de struisvogel, de armbandjes en kettingen vandaan komen...

Armbandje van kokos en schelp

Nog meer kunst...

Armbandje van zaden en schelpen (Brus Laguna)

Ketting van zaden, stenen en een tijgertand (Brus Laguna)

Mandje van gerecycled telefoondraad

Een struisvogel van dennenappel en zaden

Hoedje gemaakt van dennenaalden

Cultuur en Ontwikkeling: Hoogtepunten 2009 in La Mosquitia

Wat foto´s om te laten zien waar ik -in het kort- mee bezig geweest ben het afgelopen half jaar:

• Ondersteuning van gemeentelijke cultuurcommissies die lokaal culturele en artistieke iniciatieven ontplooien (tenminste, dat is de bedoeling).
• In kaart brengen van lokale kunst en artistieke talenten, en ook lokale natuurproducten, zodat het project ze mogelijk kan helpen met technische trainingen, het ontwikkelen van commerciële vaardigheden en het vinden van een markt om (meer) inkomen te genereren.
• Opzetten van een groep van culturele vrijwilligers (jongeren) die allerlei activiteiten organiseren in Puerto Lempira. Mijn favorieten...

Sierraden van kokos, gemaakt door gehandicapte duikers in Puerto Lempira

Kettingen van gerecycled papier (opgerold en gelakt), van dezelfde duikers uit Puerto Lempira

Swa olie (cedro macho) geproduceerd in de zone Patuca (Wampusirpi, Brus Laguna)

Enthousiaste deelnemers tijdens een culturele bijeenkomst in Brus Laguna

Beëdiging van één van de zes gemeentelijke cultuurcommissies (Puerto Lempira)

Muziek en Dans

Stilte op m´n blog betekent meestal drukte op m´n werk. Zo ook nu, en ik ben er eerlijk gezegd blij mee. De politieke situatie is weliswaar verre van opgelost, maar inmiddels al weer een paar weken lang redelijk kalm, en we kunnen doen dus weer wat we kunnen, zij het nog wel met enige onduidelijkheid over met name de financiële toekomst van e.e.a.

Maar intussen ben ik, na toch wel een dip door al die onzekerheden, weer enthousiast aan de slag. Het is me gelukt een groep jonge culturele vrijwilligers te vormen, die meteen begonnen met het organiseren van een muziek- en dansfestival. Aanstaande zaterdag is het zover, er zijn al bijna 20 inschrijvingen van met name jonge zangers en dansers. De halve gemeenschap is er bij betrokken (we lenen apparatuur van een school, lampen van het ziekenhuis, kabels van staatsbosbeheer, een zeildoek van de kerk, een trailer die als podium dienst doet van een aannemer, en ga zo maar door). De jury wordt gevormd door een aantal lokale beroemdheden, en we hebben heuse trofeeën laten maken. Echt een opkikker om te zien hoe je onverwacht dingen voor elkaar krijgt; ik ben erg benieuwd naar zaterdag.

In Puerto Lempira en omgeving heb ik de culturele en artistieke activiteiten redelijk in kaart gebracht; binnenkort hoop ik op reis te gaan naar een aantal omliggende gemeenten om daar hetzelfde te doen. Tegelijkertijd is het de bedoeling de gemeentelijke cultuurcommissies te ondersteunen, of al dan niet ´nieuw leven´ in te blazen. Een uitdagende klus, ook qua reis, want we zitten volop in de regentijd, en er zijn dagen dat Puerto Lempira een grote modderhoop is. ´k ga er in elk geval nog even flink tegenaan voor het kerstreces…:)

Mel

Je zou zeggen dat ´ie ´t erom doet: was ik net van plan om weer eens naar Tegucigalpa te reizen, komt Mel ineens terug… zijn alle vliegvelden afgesloten, is er een uitgaansverbod van kracht (de hele dag) en zijn we weer terug bij af (al waren we daar eigenlijk al sinds 28 juni). De spanning wordt weer voelbaar, de interim-regering blijft ontkennen dat er problemen zijn, het verzet meldt de eerste doden en gewonden, en dat alles beheerst het gesprek van de dag, kortom volop politieke crisis.

Voorlopig blijf ik dus maar in Puerto Lempira; hier is het rustig en je merkt niet zoveel van de onrust. De meeste winkels zijn dicht, scholen en kantoren gesloten, en het verzet dat zich wilde organiseren, is door de politie tot de orde geroepen, maar kon desalnietemin toch een protestmars houden. De mailstroom van allerlei activisten is weer op volle gang, dus ik blijf goed op de hoogte… zou je denken, al weet ik soms echt niet meer wat ik nu wel en niet moet geloven; in de afgelopen maanden is Honduras behoorlijk gepolariseerd door de crisis, en er lijken maar weinig mensen met een enigszins objectieve blik de feiten te kunnen weergeven.

´k Heb nog wat achterstallige correspondentie en administratie, maar verder was ik eigenlijk wel klaar voor een nieuwe trainingsweek in Tegucigalpa en daarna een aantal veldtrips… En wachten er nog een aantal bijeenkomsten met verschillende organisaties, die nu met het uitgaansverbod niet publiekelijk naar buiten treden. Zo af en toe ga ik naar kantoor en doe wat kleine werkzaamheden, maar verder… probeer ik me niet te vervelen. ´k Heb nog een vertalingsklus voor MOPAWI liggen (altijd leuk), kijk spontaan TV-programma´s waar ik normaal nooit de tijd voor heb (en sinds een verbetering in de kabel service, heb ik gelukkig iets meer dan alleen de Hondurese zenders die vrijwel allemaal dezelfde propaganda blijven spuien), en ben in een dikke pil van Irving begonnen. Afwachten maar weer.

Aan de slag

Tja, alles went, ook als je regering niet wordt erkend… De ´rust´ is min of meer weer gekeerd in Honduras, al blijven er geluiden over een mogelijke terugkeer van Mel, de stakingen met name in het onderwijs (maar die waren toch al ´normaal´) hebben een min of meer vaste vorm aangenomen (het is nu 3 dagen werken, en 2 dagen staken). Het verzet blijft actief, maar het gewone leven gaat weer door.

Zo kon ik eindelijk begin Augustus naar Tegucigalpa voor mijn inwerkperiode en eerste trainingen, een intensieve 1,5 week vol informatie… Inmiddels heb ik iets meer duidelijk wat de bedoeling is, en ben dus ook actief aan de slag. De bedoeling van het programma is, naast het versterken en ontwikkelen van cultureel beleid (momenteel erg lastig omdat de VN de huidige regering niet erkent), het bevorderen en versterken van lokale artistieke en culturele talenten en activiteiten. Dus doe ik allemaal bezoekjes aan kunstenaars, zangers, houtsnijders en andere creatievelingen. Erg interessant, ik kom steeds weer tot verrassende ontdekkingen (hoedjes van dennenaalden, creatieve gevangenen, gehandicapte duikers die van gerecycled papier sierraden maken etcetera) en ontmoet interessante mensen.

Daarnaast proberen we de lokale jaarmarkt te helpen met creatieve ideeën om het niet alleen een drankfestijn te laten zijn, wat nu meestal het geval is. En aan mij de taak een lokaal netwerk van culturele vrijwilligers te vormen, met passie voor creativiteit en cultuur. Kortom, genoeg te doen dus, vervelen doe ik me al lang niet meer!

Krausirpi

Zoals te zien op de foto´s mocht ik er deze week eindelijk op uit, voor het eerst in mijn nieuwe functie. En een gelukje, want ik mocht gratis mee met een reisje van een aantal UNDP collega´s en de gouverneur van Gracias a Dios, al met al een redelijke delegatie. ´t Was een korte reis, maar meer reis dan ´werk´, we zijn in totaal bijna 3 dagen onderweg (water) geweest om in totaal zo´n 5 uur te kunnen vergaderen (op verschillende plekken) met lokale leiders.

Maandag vertrokken we naar Ahuas, via het meer van Karataska en Tangsin, om dinsdagochtend vroeg de rivier Patuca op te gaan, tot aan Krausirpi. Krausirpi is een tawahka dorp, voor mij nog onbekend terrein. We hebben er met een aantal lokale leiders gepraat over het departamentale ontwikkelingsplan, hun ideen daarover en uiteraard hun inbreng in culturele activiteiten, om ook hun etnische identiteit naar voren te laten komen in het departament gedomineerd door miskitos. Vervolgens daalden we weer stroomafwaarts, en overnachtten we in Wampusirpi.

Na een korte vergadering woensdagochtend keerden we terug naar Ahuas, en vandaar naar Puerto Lempira. Ik voelde me bijna onderdeel van een ´road(river)movie´, dagenlang in een bootje met dezelfde groep mensen… ´t heeft wel een band gecreëerd met een aantal mensen die ik nog niet zo goed kende, in typische Moskitia-omstandigheden: uren van felle zon, waarbij we allemaal verbrandden, maar ook tijden van flinke regen en uiteraard muggen, onder het genot van meegenomen chips, koekjes en water om de honger en dorst te stillen.

Het leek de afgelopen week wat rustiger te worden in Honduras, maar sinds gisteren is het weer onrustig. Er gaan geruchten over ´oproepen´ tot gewapend geweld, en Mel schijnt koste wat kost zaterdag het land in te willen, hetzij via een dialoog, hetzij via een ´andere weg´. Ik ben erg benieuwd hoe het nu gaat lopen; ik zou morgen naar Tegucigalpa vertrekken, maar heb al geen toestemming meer om te reizen…

Saai!

Het laatste nieuws is feitelijk dat er nog steeds geen echt nieuws is. Mel heeft gisteren geprobeerd Honduras in te komen, maar dat is niet gelukt. Hij blijft dat echter willen, en de ´nieuwe´ regering blijft dat niet willen, dus het probleem sleept zich voort. De verontrusting neemt toe, en ook hier in de Mosquitia gaan mensen zich steeds meer organiseren, de meeste groepen tegen, maar ook een aantal voor Micheletti.

Persoonlijk heb ik niet veel ´last´ van de situatie, maar mijn werk ligt vrijwel helemaal stil, omdat ik als VN-medewerker niet mag reizen vanwege mogelijke veiligheidsrisico´s. En mijn job houdt juist ontzettend veel reizen in, omdat ik naar alle zes gemeenten van Gracias a Dios zou moeten om de lokale organisaties te ondersteunen en activiteiten te coordineren. In deze tijd had ik vrijwel alleen maar reizen gepland, en dat gaat nu allemaal dus niet door. Officieel mag ik van mijn werkgever niet eens de straat op, niet naar kantoor, niets.

In Puerto Lempira is de sfeer echter niet agressief of gevaarlijk, met uitzondering van de avondklok heb ik hier nog niet zoveel van beperkingen gemerkt. Hoe dan ook, het is frustrerend als je in je werk van alles wilt doen en je ´mag´ niet.... Al zou ik wel mogen reizen, het is ook lastig om culturele evenementen te plannen als je niet zeker bent over de voortzetting van de fondsen.... hoe meer Honduras in een internationaal isolement raakt, hoe meer toegang tot (internationale) fondsen, waaronder uiteraard die van de VN in gevaar komen. En da´s niet zo´n leuk vooruitzicht. Al blijven we hier hoop houden dat het toch nog goed komt en er een vreedzame oplossing komt zonder al teveel schade voor de bevolking. Het blijft afwachten...

Woensdag

Tot nu toe weinig nieuws. Alle, maar dan ook alle nationale media, kranten, radio en TV zijn vol lof over de nieuwe regering, het leger wordt uitgebreid bedankt voor haar noodzakelijke ingrijpen en van een staatsgreep is geen sprake. Ik sprak gister een advocaat uit Tegucigalpa die de situatie als volgt omschreef: "We zijn in transitie naar een nieuwe regering, daarom is het nog wat rommelig hier..." Tja, het is maar hoe je het omschrijft.

Ook veel ´gewone´ mensen zijn mede door de eenzijdige mediaberichten, ´blij´ dat Mel eindelijk weg is, want nu wordt Honduras tenminste geen Cuba of Venezuela, zo is de redenering. Er worden jongeren gerecruteerd voor ´verplichte militaire dienst´ (die al jaren geleden afgeschaft was, maar goed, er worden wel meer wetten geschonden) en alles wordt omschreven als ´noodzakelijke maatregelen om de democratie veilig te stellen.´

De Organisatie van Amerikaanse Staten heeft de nieuwe regering nu een ultimatum van 72 uur gegeven om alles terug te draaien en Mel ´gewoon´ weer als president te erkennen. Zaterdag wordt hij hier verwacht, vergezeld door een aantal presidenten of vertegenwoordigers van de VN en/of de Organisatie van Amerikaanse Staten. Verder wordt er steeds harder gedreigd met een boycot en zijn al een aantal geld- en energiekranen dichtgedraaid, en ook de grenzen met El Salvador en Nicaragua zijn afgesloten. De nieuwe minister van Financiën zei zich echter geen zorgen te maken, want naar verwachting zal de internationale gemeenschap haar mening wel snel herzien...

Hier in Puerto Lempira zijn wat demonstraties geweest, maar met een relatief lage opkomst, zo´n 100 mensen denk ik, voornamelijk onderwijzend en medisch personeel die uitgesproken voor Mel en tegen Micheletti (de ´gorilla´) zijn. Interessant om te zien, zo´n mars vol typische populaire leuzen als ´het volk aan de macht´, ´soldaten naar de kazerne´, ´Volk Verenigt U´ en dergelijke en ook een vleugje humor: ´willen we Micheletti?´ ´Nee!!!´ ´Willen we Papaletti?´ ´Nee!!!´ ´Willen we spagetti?´ ´Nee!!!´

Het blijft dus afwachten, maar duidelijk is, dat hoe dan ook het land enorme verliezen gaat leiden. Het is moeilijk in te schatten welke ´kant´ de meeste aanhang heeft, maar ik acht het onwaarschijnlijk dat Mel ´gewoon´ weer de macht kan nemen. Het internationale isolement maakt de regering van Micheletti ook niet haalbaar op termijn... laten we hopen dat het met een sisser afloopt en de schade beperkt blijft...

Dag 1 na de staatsgreep

Vandaag (maandag) begon de spanning voelbaarder te worden, ook hier in Puerto Lempira. Omdat de meeste nationale zenders uit de lucht zijn gehaald, zijn we ook hier afhankelijk van CNN, al is dat een luxe die in Tegucigalpa niet (meer) bestaat, daar is ook CNN geblokkeerd. Tja, soms is het een voordeel in een uithoek te zitten ;)

Vanochtend was er een oploop in het park van Puerto Lempira, waar met name onderwijzend personeel aan deelnam (die waren toch al 2 weken in staking, dus nu hadden ze wat te doen...). anyway, er werd opgeroepen tot een grote demonstratie morgen, waarbij ook leiders uit kleinere gemeenschappen verwacht worden. Iedereen is erg verontwaardigd en wil de wereld laten weten dat ze het absoluut niet eens zijn met de regering van Micheletti. Ook mensen die het niet eens waren met Mel en zijn ideeën, zijn over het algemeen niet blij met de huidige situatie, is mijn observatie hier in de Mosquitia.

Mensen voelen angst vanwege de aanwezigheid van militairen, ook hier in Puerto Lempira, al zijn ze hier naar verluid niet unaniem op de hand van Micheletti, hetgeen in Tegucigalpa wel het geval lijkt te zijn. De internationale gemeenschap heeft Micheletti tot dinsdag gegeven om ´op te stappen´, maar het is niet waarschijnlijk dat dat gebeurt. De weinige nationale zenders die in de lucht zijn, staan bol van de ´goede daden´ van de nieuwe regering, de een na de andere politiek analist wordt van stal gehaald om te bewijzen dat Mel een dictatoriale communist is... Tja, daar komen ze nu mee. De staatsgreep wordt in alle toonaarden ontkent, het was een ´noodzakelijk ingrijpen om de democratie veilig te stellen´. Verder gaat het gerucht dat de moeder van Mel zondag is overleden ten gevolge van een hart aanval toen ze het nieuws over haar ontvoerde zoon hoorde...

Ondanks de demonstratie van vanochtend is het hier redelijk rustig en gaat het leven redelijk gewoon door, al beheerst de staatsgreep uiteraard het gesprek van de dag. De winkels zijn gewoon open, we hebben de gebruikelijke (beperkte) service van electriciteit en wachten verder maar af. ´k Zal proberen m´n blog regelmatig te updaten.

Crisis

Hoera, Honduras haalt het nieuws… Nou ja, hoera… Zondagmorgen is de president van zijn bed gelicht en naar Costa Rica gevlogen, en vervolgens heeft de parlementsvoorzitter zichzelf tot nieuwe president benoemd. Kortom, een staatsgreep en een politieke crisis, want de ´afgezette´ president wil uiteraard niet aftreden, en bovendien erkent de internationale gemeenschap de ´nieuwe´ president ook niet. Een korte impressie van wat hier aan vooraf ging…

De afgelopen maanden werd het nationale nieuws beheerst door de zogenaamde ´Cuarta Urna´, een ´vierde stembus´. In november zijn er nationale verkiezingen gepland, en de huidige (nu afgezette) president Manuel Zelaya, wil daar een ´vierde stembus´ plaatsen, naast de drie reeds gebruikelijke, 1 voor de president, 1 voor de parlementsleden, en 1 voor de burgemeesters. De ´vierde stembus´ zou zijn voor de vraag of de kiezer een verandering van de grondwet wil. Zelaya, in de volksmond ´Mel´, wil namelijk graag de grondwet wijzigen om te kunnen worden herkozen. In Honduras kan een president namelijk niet herkozen worden, en dus hooguit 4 jaar aan de macht blijven. De huidige grondwet dateert van de jaren 80, en is op zich niet ondemocratisch, maar Mel wil een nieuwe grondwet, ´van en voor het volk´, met inspraak van ´iedereen´. Een grondwet herschrijven is geen gemakkelijke en goedkope klus, want het parlement moet daarvoor ontbonden worden, en een nieuw ´tijdelijk´ parlement geinstalleerd worden om de klus te klaren. Kortom, een tijdrovende en dure klus, maar een arm land als Honduras leek zich die luxe te kunnen permitteren, temidden van een financiële crisis, een pandemie naast de chronische nationale problemen op het gebied van onderwijs, gezondheidszorg, infrastructuur om maar een paar sectoren te noemen.

Om zijn voorstel een populaire basis te geven, had Mel voor zondag 28 juni (gisteren) een zogenaamde ´consulta´, een soort volksraadpleging gepland. Niet een verkiezing of officieel referendum, maar een soort ´enquete´, uitgevoerd door het Hondurese Bureau voor de Statistiek (met dus veel meer kans op fraude, maar dat nam Mel voor lief). De vraag voor de bevolking was, of ze een ´vierde stembus´ wilden in november, oftewel een officiele raadpleging of de kiezen voor of tegen een nieuwe grondwet is. Ondanks het frauduleuze karakter van de geplande volksraadpleging van gisteren, was er niet echt sprake van een grote dreiging, maar de oppositie heeft zich met hand en tand verzet tegen de volksraadpleging, de rechter had de raadpleging zelfs illegaal verklaard. Mel wil van geen wijken weten, en zette zijn plan dapper door, totdat een staatsgreep zondagochtend daar dus een einde aan maakte. Het leger heeft hardhandig ingegrepen en de president onder schot gedwongen naar Costa Rica te gaan.

De huidige regering van Micheletti wordt gevormd door een elitegroepje aristocraten, die al decennia lang in het parlement zitten, en vrijwel unaniem de steun van het parlement hebben. Het leger steunt deze regering en moet de orde bewaken, wat o.a. inhoudt dat mensen die zich publiekelijk voor de ´cuarta urna´ hebben uitgesproken, gezocht worden. Vanmorgen in Puerto Lempira hoorde ik dat de burgemeester en de goeverneur van het departement bedreigd zijn en gezocht worden. Er is een nationale avondklok ingesteld, tussen 9 uur ´s avonds en 6 uur ´s ochtends mag niemand de straat op. Velen spreken van een ´terugkeer naar het militaire bewind van de jaren 80´.

´t Is lastig een gebalanceerde mening te vormen of een ´oplossing´ te formuleren, Mel is absoluut geen lieverdje, heeft een geschiedenis van illegale houthandel, is zeer waarschijnlijk betrokken bij drugshandel, de ´populaire´ steun voor zijn ´cuarta urna´ is deels ´gekocht´, en zijn grote voorbeeld is Hugo Chavez. Oftewel, de grote en unanieme steun van de internationale gemeenschap begrijp ik ook niet echt; Mel krijgt bijna de status van een martelaar. De staatsgreep is illegaal en een zware misdaad, maar ik heb ook niet zoveel vertrouwen in een terugkeer van Mel. Het alternatief, de huidige regering van Micheletti is nog minder hoopgevend doordat ze illegaal de macht genomen hebben, en bovendien geweld gebruiken door het leger in te zetten… ´t Is de vraag wat er nu verder gaat gebeuren, zowel op nationaal als internationaal niveau. De spanning is voelbaar bij iedereen, mensen organiseren zich, ook hier in de Mosquitia en gaan de straat op om te protesteren tegen de illegale regering en eisen de terugkeer van Mel; hier is de meerderheid vóór zijn terugkeer. Op nationaal niveau vind ik het moeilijk inschatten wat de meerderheid wil, alle media geven een gekleurd beeld: CNN is uitgesproken voor Mel, en de nationale media is uitgesproken voor de regering van Micheletti… Feit is dat het land momenteel in chaos ligt, en niemand weet wat er gaat gebeuren. Afwachten dus maar…

Water

Water is van levensbelang, we weten het allemaal, maar je wordt er pas echt bewust van, als je het niet hebt. Zoals met zoveel dingen…

Een aantal factoren heeft water een gezocht goed gemaakt in Puerto Lempira. Tot voor kort functioneerde er een beperkte publieke waterleiding, die zo´n 3 keer per week een paar uur haar ´abonnees´ van water voorzag. Als het systeem werkt, komt er dus op gezette tijden water uit de kraan, wat meestal opgevangen wordt in een bassin naast het huis. Voor de meeste huishoudens is de hoeveelheid water echter niet genoeg, en daarom hebben veel huizen een waterput, vaak ook gedeeld met meerdere huishoudens. Het publieke waterleidingssysteem is echter al weken niet meer functioneel, om onduidelijke redenen, en de droogte van de afgelopen maanden heeft een heel aantal putten doen ´opdrogen´.

Zo ook de put die ik met mijn buren deel. Tot voor kort kon de huisbaas af en toe een watertank vullen, vanuit de put met een electrische pomp, waardoor er dan water uit de kraan in huis kwam. Maar de afgelopen weken zijn de buizen van de pomp ´te kort geworden´, en kunnen we alleen water halen met een emmer aan een lang touw. Met mijn eenpersoonshuishouden valt het voor mij nog redelijk mee, zo om de dag vul ik een teil met emmertjes, maar de meeste van mijn buren wonen in dichtbevolkte kamers, moeten luiers wassen, kinderen onderhouden en kweken dus nog meer armspieren. Bijkomend probleem is dat een put niet vanzelf ´schoon´ blijft, een put heeft onderhoud nodig, in de zin van wandversteviging, af en toe uitdieping en soms reiniging van het water met chloor. Onze huisbaas heeft zich helaas niet zo trouw van deze taak gekweten, waardoor onze emmertjes een roodbruine kleur vertonen…

Gepurificeerd drinkwater is vrijwel altijd te koop in Puerto Lempira, dus direct gevaar voor de gezondheid is er niet, al worden huid en haar niet echt beter van wassen met een zanderig watermengsel. En gelukkig heb ik de hulp van een vriendin die mijn kleren wast met water uit de put bij haar huis, die wel schoon is, zodat mijn kleding niet langzaam maar zeker egaal van kleur wordt.

Er is een levendige handel onstaan in water uit nabijgelegen beekjes en plassen, wat wel schoon is; een aantal ondernemers met grote auto´s en tanks verdienen zo geld aan de waterschaarste. Gelukkig regent het inmiddels af en toe, waardoor het waterniveau stijgt en de putten weer langzaam voller worden.

UNDP

Er is weer een kogel door de kerk: vandaag, 15 juni ben ik als UN-Volunteer begonnen in Puerto Lempira. Al sinds oktober vorig jaar zat ik in een sollicitatie-procedure voor de functie van coordinator van een cultureel programma hier in de Mosquitia; na veel en vaak uitstellen van de procedure, onduidelijkheid over de voortgang van het programma en onzekerheid over het feit of ik als ´buitenlander´ wel op die post pas, is er dan toch besloten dat ik het mag gaan doen. En ik ben er echt superblij mee! Het wachten is de moeite waard geweest, en mijn enthousiasme ben ik in elk geval nog niet kwijt, ik heb er echt enorm veel zin in!

Wat ga ik doen? Veel ´zal ik nog wel zien´, maar de context is ongeveer zo: UNDP heeft een programma over culturele identiteit en ontwikkeling in een aantal zones van Honduras, met name in gebieden waar nog (deels) inheemse bevolking woont, waaronder de Mosquitia. De Mosquitia, ofwel het departament (provincie) ´Gracias a Dios´ is opgedeeld in 6 gemeenten, en in alle 6 gemeenten zijn onlangs ´culturele raden´ samengesteld, onder één departamentale raad. De bedoeling is dat deze ´raden´ culturele activiteiten gaan bevorderen, organiseren en coordineren, maar ook in relatie met ontwikkeling. Dus niet alleen lokale culinaire hoogstandjes, dans en zang, maar ook bijvoorbeeld publicaties in inheemse talen (misquito, tawahka, pech, garífuna), en ontwikkeling van kunsten die hier nog niet zo ´gebruikelijk´ zijn: grafische kunst bijvoorbeeld. De bedoeling is lokale ´bronnen´ te gebruiken, maar ook professionele begeleiding (cursussen ed.) te bieden, exposities, competities, evenementen etcetera te organiseren. Dit alles als onderdeel van ontwikkelingsplannen en alternatieven voor met name de jeugd. Mijn rol zal zijn de recent gevormde raden te begeleiden om lokale initiatieven ondersteuning te kunnen bieden, en bijvoorbeeld uitwisselingen of trainingen mogelijk te maken of projectvoorstellen te (helpen) schrijven.

Ik word gecontracteerd als ´VN-vrijwilliger´ en werk direct voor UNDP hier in Puerto Lempira, waar ook mijn standplaats is, wat één van mijn wensen was. Wel zal ik veel reizen in de Mosquitia (maar da´s mijn hobby) en ook af en toe naar Tegucigalpa, omdat ik onderdeel vorm van een nationaal netwerk. Mijn contact met MOPAWI zal niet helemaal verdwijnen, naast het feit dat ik in hetzelfde ´veld´ werk, help ik ze met het jaarverslag. Of ik dit alles ook zal kunnen blijven combineren met de Engelse lessen aan de kids... valt nog maar te bezien.

Groot nieuws dit keer dus, wie weet een volgende keer wat meer concreet over wat ik nou echt doe...

Puerto Lempira

Waarom ben ik blij hier te zijn? Toen ik gisteren deze foto´s zag, wist ik het weer: naast een heleboel andere dingen, geniet ik van dit soort beelden. Ook dit is Puerto Lempira. Foto´s van Carlos Sandoval, collega van Rainforest Alliance.

Het laatste nieuws uit Puerto Lempira

Het laatste nieuws is eigenlijk dat er niet zoveel nieuws is, maar de ervaring leert dat dat snel zou kunnen veranderen. Vorige week heb ik lekker genoten van Semana Santa, de ´grote´ vakantie, waarbij iedereen naar het strand gaat of gewoon lekker niks doet. Heerlijk, zeker met de huidige temperaturen, want het is hier inmiddels volop zomer: warm, stoffig en erg droog. Verder was er een kinderfeestje met een zelfgemaakte piñata en taart…

Vlak voor de vakantie heb ik (eindelijk!) de consultancy voor GOAL afgesloten met een eindpresentatie voor verschillende organisaties en autoriteiten in Tegucigalpa. Een interesante bijeenkomst met redelijk wat discussie, hopelijk draag het uiteindelijk allemaal bij tot een beter risico-management in de Mosquitia…

Op school zijn er wat veranderingen, ik heb besloten alleen nog maar Engels te geven, want MOPAWI heeft mijn hulp gevraagd voor het schrijven van het jaarverslag (wat sinds 2004 niet gedaan is…), en daarnaast het coachen van een aantal collega´s hier. Dat laatste is uiteraard erg leuk (en gezellig), het eerste niet zo opwindend maar ´t houdt me in ieder geval een paar maanden bezig.

Best een afwisselend en af en toe druk bestaan, heen en weer pendelen tussen de kids en MOPAWI. Verder heb ik nog wat sollicitaties lopen, dus wie weet een volgende keer weer meer nieuws…

Eindpresentatie GOAL

Van Fidel tot Mayday

Al weer een paar weken sta ik inmiddels voor de klas. Naast Engels geef ik nu ook Ciencias Sociales, een soort mix tussen ´wereldoriëntatie´ en maatschappijleer. Best interessant, ik leer zelf ook nog wat over bijvoorbeeld de Hondurese politiek en hoe trots je op je land moet zijn (er is namelijk geen land als Honduras). Het lesgeven is absoluut een enorm interesante ervaring, af en toe zwaar vermoeiend maar ook verbazingwekkend als ik het vergelijk met mijn eigen lagere schooltijd…

Zo wordt bijvoorbeeld de orde ´ga jij de bel eens luiden´ gevolgd door het zoeken naar een steen op het grindpad, die vervolgens herhaaldelijk met kracht tegen het ijzeren hekwerk van de trap wordt getikt. Tja, het klinkt ergens best als een bel. De voorzieningen zijn echt beperkt, er kan vrijwel geen materiaal opgeslagen worden op school, en alle leerlingen nemen hun boeken en schriften en andere materialen mee van en naar huis. Dat resulteert er dus in, dat er vaak pennen, potloden, puntenslijpers e.d. zoek zijn, kwijt, verloren of uitgeleend of gewoon ´vergeten´. Soms zijn er te weinig boeken, of hebben de ouders geen geld om een boek te kopen, en wordt ´alles´ gekopieerd. Reden genoeg om steeds weer creatief les te geven en op alles voorbereid te zijn.

Sinds mijn aantreden is er sprake van dat er electriciteit zal worden aangelegd, maar vooralsnog red ik me met 3 verlengsnoeren vanuit een nabijbelegen kerk als het gaat om de ghettoblaster met Engelse liedjes. Dat gaat natuurlijk wel eens mis, en als het regent gaat het ook niet; geloof het of niet, maar ik heb al regelmatig liedjes acapella voorgezongen (vals zingen is hier gelukkig niet zo erg). Jammer is alleen dat de akoestiek enorm slecht is, de lokalen zijn hoog maar van alle kanten open (ramen en kieren), waardoor er enorm veel geluiden van buiten en naastgelegen lokalen binnenkomen. Je moet dan ook echt je stem ´verheffen´, en kinderen met een zachte stem zijn vrijwel onverstaanbaar.

Engels geven aan kleuters valt nog niet echt mee. Liedjes zijn altijd leuk, maar als je dan wilt uitleggen wat ze nou eigenlijk zingen, wordt er nog wel eens afgehaakt, oftewel rondgelopen, gepraat en alles behalve opgelet. De kleuterjuf gaf me dan ook al snel een lineaal in handen: ´hier, gebruik die maar, dat helpt wel´…

Het fenomeen bijnamen was me al redelijk bekend (ooit vroeg ik een winkelier naar zijn naam, en toen zei hij ´eend´, en ik herhaalde mijn vraag, waarop hij zei: ´ik heet eigenlijk José, maar niemand weet dat, mijn vader noemden ze ook altijd ´eend´. Tja, als je vader loopt als een eend, zit je daar dus generaties lang mee opgescheept), maar nu realiseer ik me dat dat al op heel jonge leeftijd begint. Een meisje met lichtelijk Aziatische trekken in haar gezicht, is ´Chineesje´. Maar hoe heet ze dan? Ja, ze heet eigenlijk Samantha, maar we noemen haar Chineesje (vertelde de juf). Verder zijn (verbasteringen van) politieke helden ook populair, zo heb ik in klas 5 een heuse Fidel Castro.

Verder is het af en toe grappig om te zien hoe hier eerder Engels is gegeven. Soms komen leerlingen naar me toe met de vraag naar de betekenis van een onverstaanbaar woord, en als ik dan vraag ´maar wat is dat dan?´ antwoorden ze steevast: ´da´s Engels.´ Een soort garantie dat ik dan wel de betekenis moet weten… Ook is de invloed van bepaalde films merkbaar: ´Juf, als je hulp nodig hebt, moet je ´Mayday´ zeggen he?´

Inmiddels zijn zowel leerlingen als docenten wel aan de buitenlandse juf gewend, maar zo af en toe komen er tijdens de lessen nog opmerkingen als: ´juf, ik zag vandaag een Amerikaan, hij was net zo wit en lang als u´. Of komt de vraag ineens: ´hoe heet uw land ook al weer?´

´Profa´

Sinds afgelopen week ben ik ´profesora de inglés´. Op een lagere privéschool geef ik Engels, in de middaguren. In tegenstelling tot wat je misschien zou denken, is een privéschool hier niet een luxe bedoening, al kost betalen de ouders wel meer schoolgeld dan op een publieke school. Maar omdat alles door de ouders zelf gefinancierd moet worden, zijn er maar beperkte voorzieningen; het gebouw is bijvoorbeeld niet goed afsluitbaar, we hebben geen gordijnen (en af en toe wel felle zon), en er is ook geen electriciteit.... Daar sta je dan met je ghettoblaster en voorbereide lessen vol met educatieve liedjes...

´t Zijn korte lesuren, 2x35 minuten per klas, dus het is zo voorbij, ´k moet m´n best doen het niet te vol te willen maken. Behalve Engels is het natuurlijk ook een soort interculturele uitwisseling en algemene ontwikkeling: ´Ik kom uit Nederland. Weet iemand waar dat ligt?´ ´Ja, ik, ik ook.´´Oké, waar dan?´´Nou, dat ligt heel ver weg.´Juist ja, daar.

Het voordeel ten opzichte van een publieke school is wel dat de klassen wat kleiner zijn, zo´n 6-10 leerlingen per klas, met uitzondering van de kleuters en de eerste klas, dat zijn er zo´n 20. Het is een leuke uitdaging, net als een aantal privégroepjes die zich spontaan hebben gevormd. ´k Ben benieuwd hoe lang iedereen het volhoudt, we zullen zien. Ik ben in elk geval lekker bezig!

Valentijnsdag

Valentijnsdag is hier niet alleen een dag van verliefden, maar ook van vriendschap in het algemeen. Kaartjes, sms-jes, of zelfgebakken koekjes - het kan allemaal :)

Voelde het goed om weer in Tegucigalpa te zijn, het voelt nog beter weer in Puerto Lempira te zijn! Inmiddels ben ik al weer bijna een week op m´n ´stekkie´, en dat is heerlijk. Eindelijk alle koffers uitpakken, ´iedereen´ weer zien, kadootjes uitdelen en weer aan de slag...

Terug in Tegus

Sinds gisteren ben ik met bagage en al, gezond en wel, weer in Tegucigalpa beland. Een nachtje in Miami had de jetlag qua tijdsverschil al redelijk beperkt, en het ´koude´ front dat momenteel boven Honduras hangt, maakt de overgang qua temperatuursverschil ook niet zo groot: het is hier momenteel 18 (!) graden en het miezert een beetje; met uitzondering van mijn winterjas kan ik vrijwel dezelfde kleren aan als waarin ik vertrokken ben.

´t Voelt goed hier weer te zijn, en na een lekker lange vakantie ben ik vanmorgen meteen weer aan de slag gegaan: een vergadering bij GOAL over de verdere voortgang (en afsluiting) van het onderzoek. Goed nieuws: ze zijn erg tevreden over de eerste versie, en het wachten is nu nog op wat laatste (kleinere) commentaren en aanpassingen, het maken van een samenvatting etcetera. Daarnaast willen ze graag een presentatie (of mogelijk meerdere) voor andere nationale en internationale organisaties en autoriteiten, waaronder de VN. Leuk om te horen -interessante uitdaging-, en fijn om een bevestiging te krijgen van de toch wel omvangrijke klus, die nu grotendeels geklaard blijkt te zijn. Afhankelijk van de omvang van de commentaren en de te verwachten presentaties, hoop ik deze of volgende maand het geheel te kunnen afronden.

De komende dagen ben ik bezig met nog wat andere bezoekjes en contacten (wat vrienden en oud-collega´s bezoeken, het beginnen van de verlengingsprocedure van mijn verblijfsvergunning e.d.) die ik in Puerto Lempira niet kan doen. A.s. dinsdag hoop ik naar Puerto Lempira te reizen, waar ik erg naar uitzie. Daar hoop ik de eindversie van het rapport te kunnen maken, en me ook te oriënteren op andere werkmogelijkheden.