zaterdag, mei 17, 2008
woensdag, april 23, 2008
Nog wat pilote foto´s
Een rollenspel over onderschatting van huishoudelijk werk
Collega´s Wilfredo en Jelien leggen de structuur van een organisatie uit
´in de knoop´: een dynamische organisatie-oefening over het belang van samenwerking
en natuurlijk lekker eten, dat kunnen ze wel hier
tot slot de groepsfoto
Pilote in Benck
Al weer even geleden dat we er met het hele team op uit trokken, naar Benck, een dorp aan de kuststrook, vlakbij Nicaragua. Mijn collega´s gaven daar bij wijze van ´pilote´ de eerste workshop Organisatie en Gender. Ik ging mee om te kijken, foto´s te maken en hier en daar bij te springen. Het ging geweldig, ik ben trots op mijn team en de deelnemers waren meer dan tevreden.
met z´n allen in de boot...
Groepswerk onder de boom
Groepswerk onder het huis, op de boot
Groepspresentatie in de kerk
Begeleiding van groepen
zaterdag, april 05, 2008
Workshop Organisatie en Gender
Eindelijk was het zo ver: met Maarten heb ik een workshop Organisatie en Gender gegeven. 4 dagen lang hebben we een kleine 20 collega´s uit 3 verschillende MOPAWI kantoren bezig gehouden met de basisconcepten van organisatie en gendergelijkheid. De bedoeling is dat onze collega´s dezelfde workshop in de lokale organisaties en comités gaan geven. Trainen om te trainen dus.... Een spannende uitdaging, met veel interactie en dynamiek. Ook wij hebben veel geleerd, en het was een interessante uitwisseling van ervaring onderling voor de deelnemers.
zaterdag, maart 22, 2008
Heilige Week
Het is Semana Santa, ofwel de Heilige Week voor Pasen. Ik ben in Tegucigalpa en laat me imponeren door de stilte en de leegloop van de anders zo chaotisch drukke stad, maar ook de processies en zaagseltapijten.
De weinige mensen die er niet op uit zijn getrokken, wijden zich aan het creeëren van kleurrijke mengsels in de afgezette straten van hartje Tegus.
Op Goede Vrijdagochtend worden de mallen gevuld, de kleuren gemengd en het zaagsel nat gespoten.
Aan het eind van de dag zijn de creaties klaar, en worden door velen bewonderd, alvorens de processies beginnen.
Dappere toeristen...
Nu Linda hier is, ben ik af en toe weer toerist in Honduras. Zelfs in de Moskitia; een zondagmiddagje op de fiets. Met koelbox en al verdwaalden we in de ´polder´. Uiteraard kon een aardige meneer de inmiddels bekende holandesas weer de weg naar huis wijzen.
maandag, februari 25, 2008
Groot en goed nieuws!
De kogel is door de kerk. Of tenminste, halverwege: ik krijg een half jaar verlenging van ICCO in deeltijd! Er bleken onverwachts toch nog fondsen te zijn om mij of 3 maanden in voltijd, of 3 maanden in deeltijd bij MOPAWI te kunnen laten werken. Na wat overleg en meditatie heb ik besloten om voor de half-jaar-deeltijd-optie te gaan. Veel dingen duren hier langer dan je plant, en soms is het gewoon ´wachten op´ communicatie bijvoorbeeld, dus ik verwacht in een half jaar net iets meer te kunnen doen, en hoop zo aan een goede evaluatie en ´plan-voor-voortzetting-na-mijn-vertrek´ te kunnen werken.
Concreet betekent e.e.a. dat ik vanaf 1 april 50% voor MOPAWI ga werken. En 50% elders. Dat ´elders´ is nog niet helemaal duidelijk, ik heb verschillende mogelijke opties; en geheel in Moskitia stijl zal waarschijnlijk op het laatste moment duidelijk worden wat het wordt: een antropologisch onderzoek naar traditionele methoden in risicomanagement, een meer praktische functie bij een andere ontwikkelingsorganisatie of gewoon lesgeven op een aantal scholen. Het lesgeven (Engels, sociale wetenschappen, computerles (?)) trekt me wel, maar is uiteraard erg punctueel en mogelijk moeilijk te combineren met veldwerk. Het antropologische onderzoek is natuurlijk mijn grote droom, maar heeft nogal wat (bureacratische en financiële) voeten in de aarde. Daarnaast geef ik nog steeds privéles Engels; momenteel heb ik 1 heel enthousiaste leerling en het lijkt erop dat er zich nog wat groepen gaan vormen.
Al is nog niet alles duidelijk, ik ben erg blij met deze eerste ´bevestiging´. Het geeft iets meer duidelijkheid en zekerheid qua werk. We hebben het dan ook maar gelijk gevierd met een fantastische taart, waar ze hier altijd goed in zijn...
Verder is het erg gezellig met Linda, die hier met tussenpozen ook zit. Voor de geïnteresseerden: ik heb een link naar haar blog geplaatst, en ook naar die van Maarten, mijn collega in Wampusirpi, zie hiernaast.
dinsdag, februari 05, 2008
Avontuur duurt voort
Eigenlijk is er nog niet zoveel veranderd in mijn situatie... Negatief gezegd, blijft het allemaal onzeker, positief gezegd blijft het een groot avontuur. Er is nog weinig zeker over een verlenging van ICCO, maar ook over de andere opties heb ik nog geen duidelijkheid.
Vooralsnog vermaak ik me nog prima bij MOPAWI. Inmiddels is het min-of meer-complete team weer op kantoor beland en zijn we weer volop bezig met lopende activiteiten. Binnenkort gaat MOPAWI weer batana inkopen in de dorpen, en dat wordt nu voorbereid. Vorig weekend hebben we met de directie en coordinatoren stevig vergaderd, akkoorden gesloten en nieuwe activiteiten gepland.
Voor mij houdt e.e.a. in dat ik, als alles goed gaat, in maart nog een workshop gender en organisatie ga geven, in samenwerking met collega Maarten uit Wampusirpi. Het heeft nog wat voeten in de aarde wat voorbereiding en medewerking betreft, maar we hebben goede hoop dat het gaat lukken.
Intussen is er nog meer Nederlandse versterking gekomen; Linda van de TU Delft is hier voor 3 maanden om een verbeterde versie van de zgn. ´ecofogón´, een soort energiebesparende oven waarin de batana gebakken wordt, te ontwerpen. Naast het feit dat ´t erg gezellig is, is het ook weer een gelegenheid om mee te denken over een strategie om duurzame productiemethoden te integreren in het batanaproject. Ook ben ik me aan het verdiepen in mogelijkheden om het kantoor van MOPAWI van duurzame energie te voorzien: zonnepanelen of een windmolen.
Soms is de onzekerheid slopend, maar over het algemeen neem ik het maar zoals het komt en geniet ik van het samenraapsel van dingen die ik nog kan doen in mijn tijd bij MOPAWI. Wie weet een volgende keer meer nieuws!
Vooralsnog vermaak ik me nog prima bij MOPAWI. Inmiddels is het min-of meer-complete team weer op kantoor beland en zijn we weer volop bezig met lopende activiteiten. Binnenkort gaat MOPAWI weer batana inkopen in de dorpen, en dat wordt nu voorbereid. Vorig weekend hebben we met de directie en coordinatoren stevig vergaderd, akkoorden gesloten en nieuwe activiteiten gepland.
Voor mij houdt e.e.a. in dat ik, als alles goed gaat, in maart nog een workshop gender en organisatie ga geven, in samenwerking met collega Maarten uit Wampusirpi. Het heeft nog wat voeten in de aarde wat voorbereiding en medewerking betreft, maar we hebben goede hoop dat het gaat lukken.
Intussen is er nog meer Nederlandse versterking gekomen; Linda van de TU Delft is hier voor 3 maanden om een verbeterde versie van de zgn. ´ecofogón´, een soort energiebesparende oven waarin de batana gebakken wordt, te ontwerpen. Naast het feit dat ´t erg gezellig is, is het ook weer een gelegenheid om mee te denken over een strategie om duurzame productiemethoden te integreren in het batanaproject. Ook ben ik me aan het verdiepen in mogelijkheden om het kantoor van MOPAWI van duurzame energie te voorzien: zonnepanelen of een windmolen.
Soms is de onzekerheid slopend, maar over het algemeen neem ik het maar zoals het komt en geniet ik van het samenraapsel van dingen die ik nog kan doen in mijn tijd bij MOPAWI. Wie weet een volgende keer meer nieuws!
woensdag, januari 09, 2008
2008
Een witte kerst is het niet echt geworden, maar gezellig was het wel. Na het ´Stille Nacht´ in het Miskito een doos met kadootjes, een huis vol vrienden, een piñata vol snoep; kortom we vermaakten ons wel!
Verder heb ik me de afgelopen weken erg rustig gehouden, heerlijk gerelaxed en eens nagedacht over 2008... Een nieuw jaar, nog vol spannende en uitdagende onzekerheden. Bij MOPAWI zijn er wat personeelswisselingen geweest, ik heb contacten met een bevriende organisatie die me een onderzoek wil laten doen naar traditionele methoden van 'risico-management' bij natuurrampen, steeds meer mensen willen Engelse les nemen, kortom allemaal nieuwe situaties en mogelijkheden...
Het kantoor is weer open, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Veel collega´s zijn nog met vakantie en we hebben deze week geen electriciteit. Dus het ligt een beetje stil hier, al profiteer ik nu even van de beperkte energie die de zonnepanelen van MOPAWI ons bieden. Een rustig begin van een ? jaar.
Verder heb ik me de afgelopen weken erg rustig gehouden, heerlijk gerelaxed en eens nagedacht over 2008... Een nieuw jaar, nog vol spannende en uitdagende onzekerheden. Bij MOPAWI zijn er wat personeelswisselingen geweest, ik heb contacten met een bevriende organisatie die me een onderzoek wil laten doen naar traditionele methoden van 'risico-management' bij natuurrampen, steeds meer mensen willen Engelse les nemen, kortom allemaal nieuwe situaties en mogelijkheden...
Het kantoor is weer open, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Veel collega´s zijn nog met vakantie en we hebben deze week geen electriciteit. Dus het ligt een beetje stil hier, al profiteer ik nu even van de beperkte energie die de zonnepanelen van MOPAWI ons bieden. Een rustig begin van een ? jaar.
vrijdag, december 21, 2007
dinsdag, december 04, 2007
Van gender boost naar gender dip….?
Tja, het kan niet altijd fantastisch gaan, zelfs niet op gendergebied in La Moskitia ;) Na een paar maanden van veel kantoorwerk, veel voorbereidingen voor workshops en het uitwerken van materialen, blijkt het toch niet altijd mee te vallen.
De communicatie met de verschillende kantoren kost gewoon veel tijd, en doordat je niet overal persoonlijk aanwezig kunt zijn, is het soms lastig om goed samen te kunnen werken als het gaat om een abstract thema als gender. En tijd is een schaarstegoed in de ontwikkelingssamenwerking....
Vorige maand kreeg ik bezoek van mijn ICCO-collega´s uit Nederland. Het was goed om eens bij te praten ´in het veld´ maar helaas brachten ze geen goed nieuws mee: ondanks dat zowel ICCO als MOPAWI de noodzaak zien van het opvolgen van het genderwerk, is er gewoon geen geld voor een contractverlenging. En dat is echt enorm jammer, want juist nu ben ik net lekker bezig, en zit ik op een ´cruciaal´ punt. In december en januari ligt het werk grotendeels stil, en eind maart loopt mijn contract al af. Wat betekent dat me feitelijk nog maar een paar maanden resten, terwijl er nog zoveel te doen valt!
Een mogelijkheid is dat MOPAWI me via een lokaal contract in dienst neemt, mogelijk in deeltijd, maar ook dat is nog onzeker. Ik zou het heel erg jammer vinden mijn werk af te moeten breken, en ook om hier weg te gaan. Inmiddels heb ik aardig mijn draai gevonden en ik zou graag nog een jaartje in de Moskitia blijven.
Als MOPAWI me de mogelijkheid geeft, of als er op een of andere manier fondsen komen, dan blijf ik graag nog een tijdje bij MOPAWI werken. Daarnaast ben ik intussen ook op zoek naar andere (parttime) mogelijkheden, zoals het lesgeven. Wie weet wat er zich voordoet, het leven lijkt een groot avontuur, ook hier....
De communicatie met de verschillende kantoren kost gewoon veel tijd, en doordat je niet overal persoonlijk aanwezig kunt zijn, is het soms lastig om goed samen te kunnen werken als het gaat om een abstract thema als gender. En tijd is een schaarstegoed in de ontwikkelingssamenwerking....
Vorige maand kreeg ik bezoek van mijn ICCO-collega´s uit Nederland. Het was goed om eens bij te praten ´in het veld´ maar helaas brachten ze geen goed nieuws mee: ondanks dat zowel ICCO als MOPAWI de noodzaak zien van het opvolgen van het genderwerk, is er gewoon geen geld voor een contractverlenging. En dat is echt enorm jammer, want juist nu ben ik net lekker bezig, en zit ik op een ´cruciaal´ punt. In december en januari ligt het werk grotendeels stil, en eind maart loopt mijn contract al af. Wat betekent dat me feitelijk nog maar een paar maanden resten, terwijl er nog zoveel te doen valt!
Een mogelijkheid is dat MOPAWI me via een lokaal contract in dienst neemt, mogelijk in deeltijd, maar ook dat is nog onzeker. Ik zou het heel erg jammer vinden mijn werk af te moeten breken, en ook om hier weg te gaan. Inmiddels heb ik aardig mijn draai gevonden en ik zou graag nog een jaartje in de Moskitia blijven.
Als MOPAWI me de mogelijkheid geeft, of als er op een of andere manier fondsen komen, dan blijf ik graag nog een tijdje bij MOPAWI werken. Daarnaast ben ik intussen ook op zoek naar andere (parttime) mogelijkheden, zoals het lesgeven. Wie weet wat er zich voordoet, het leven lijkt een groot avontuur, ook hier....
maandag, november 05, 2007
Lekker bezig
Ik heb het lekker druk. De tijdelijke weblog-stilte is daarmee verklaard. Sinds de laatste grote vergadering, de workshop en de gender-boost ben ik helemaal op gang gekomen, geloof ik. Momenteel heb ik veel kantoorwerk, maar ik ben meer geïnspireerd, gemotiveerd en beter gefocust dan eerder.
De beleidstekst voor gender binnen MOPAWI is zo goed als af. De bedoeling is dat deze tekst ondertekend wordt door het management, het bestuur en de coordinatoren, om het geheel institutioneel draagvlak te geven. Daarnaast ben ik bezig met het vormen van een heus ´gender-team´: een comité met 1 of 2 leden in alle 5 kantoren van MOPAWI. Da´s nog een hele klus, gezien de geografische afstand, telefonische onbereikbaarheid en beperkte toegang tot internet van een aantal kantoren. Maar een leuke uitdaging.
En om te zorgen dat ze niet onbeslagen ten ijs komen, bereid ik nog wat workshops voor, heb ik een gender-manual geschreven voor het personeel en ben ik bezig mete en manual voor in de projecten… Echt een uitdaging, want hoe vertaal je zoiets abstracts als gendergelijkheid in een traditionele, best wel macho-samenleving? In elk geval weer een reden om straks weer naar het veld te gaan…!
Een van onze vergaderbesluiten was het opzetten van een intern blad, om de informatie en communicatie tussen de kantoren te bevorderen. Aan mij de eer om de eerste editie samen te stellen. Met mijn nieuwe PC en Publisher ben ik lekker aan het klussen. Ook ben ik betrokken bij het schrijven van een (deel van) aantal projectvoorstellen; al met krijg ik steeds meer het gevoel te integreren binnen MOPAWI (ok, na ruim een jaar werd dat ook wel tijd)
Naast mijn werk bij MOPAWI geef ik intussen Engelse les. En dat is leuk! Ik ben natuurlijk een talenfreak, en lesgeven vind ik ook best leuk, maar dat het me zoveel energie zou geven, had ik niet gedacht. Ik geef korte cursussen van 5 lessen (10 uur in total), lekker overzichtelijk en in kleine groepjes, van 5 a 6 personen. Er is veel vraag naar en weinig aanbod van Engelse les hier. De laatste les heb ik afgesloten mete en invuloefening van ´Everything I do, I do it for you´, van Bryan Adams. Romantische muziek is hier favoriet, en het was dan ook een enorm success, ik moest m´n best doen m´n lachen in te houden bij wegdromende leerlingen…
Verder is het hier nog steeds het ´orkaanseizoen´. Gelukkig valt het tot nu toe mee, al zitten we wel af en toe in de ´gele zone´ (groen is het minst gevaarlijk, en rood is categorie Felix, geel zit er tussen in). Veel harde wind en regen, en een stuk frisser dan normal. Van mij mag het wel weer warm worden…;)
De beleidstekst voor gender binnen MOPAWI is zo goed als af. De bedoeling is dat deze tekst ondertekend wordt door het management, het bestuur en de coordinatoren, om het geheel institutioneel draagvlak te geven. Daarnaast ben ik bezig met het vormen van een heus ´gender-team´: een comité met 1 of 2 leden in alle 5 kantoren van MOPAWI. Da´s nog een hele klus, gezien de geografische afstand, telefonische onbereikbaarheid en beperkte toegang tot internet van een aantal kantoren. Maar een leuke uitdaging.
En om te zorgen dat ze niet onbeslagen ten ijs komen, bereid ik nog wat workshops voor, heb ik een gender-manual geschreven voor het personeel en ben ik bezig mete en manual voor in de projecten… Echt een uitdaging, want hoe vertaal je zoiets abstracts als gendergelijkheid in een traditionele, best wel macho-samenleving? In elk geval weer een reden om straks weer naar het veld te gaan…!
Een van onze vergaderbesluiten was het opzetten van een intern blad, om de informatie en communicatie tussen de kantoren te bevorderen. Aan mij de eer om de eerste editie samen te stellen. Met mijn nieuwe PC en Publisher ben ik lekker aan het klussen. Ook ben ik betrokken bij het schrijven van een (deel van) aantal projectvoorstellen; al met krijg ik steeds meer het gevoel te integreren binnen MOPAWI (ok, na ruim een jaar werd dat ook wel tijd)
Naast mijn werk bij MOPAWI geef ik intussen Engelse les. En dat is leuk! Ik ben natuurlijk een talenfreak, en lesgeven vind ik ook best leuk, maar dat het me zoveel energie zou geven, had ik niet gedacht. Ik geef korte cursussen van 5 lessen (10 uur in total), lekker overzichtelijk en in kleine groepjes, van 5 a 6 personen. Er is veel vraag naar en weinig aanbod van Engelse les hier. De laatste les heb ik afgesloten mete en invuloefening van ´Everything I do, I do it for you´, van Bryan Adams. Romantische muziek is hier favoriet, en het was dan ook een enorm success, ik moest m´n best doen m´n lachen in te houden bij wegdromende leerlingen…
Verder is het hier nog steeds het ´orkaanseizoen´. Gelukkig valt het tot nu toe mee, al zitten we wel af en toe in de ´gele zone´ (groen is het minst gevaarlijk, en rood is categorie Felix, geel zit er tussen in). Veel harde wind en regen, en een stuk frisser dan normal. Van mij mag het wel weer warm worden…;)
zondag, oktober 07, 2007
woensdag, oktober 03, 2007
Gender Boost
Weer terug in Puerto Lempira na 2 weken vergaderen en ‘dingen regelen’ in de grote stad, ben ik vol goede moed en nieuwe energie aan de slag met mijn ‘gender-mandaat’. Tijdens de nationale vergadering met alle regionale kantoren en de directie van MOPAWI had ik de eer om iedereen een dag lang met ‘gender’ bezig te houden. En dat is verbazingwekkend goed gegaan! Ik kneep ‘m toch wel een beetje, al had ik me uiteraard goed voorbereid, ook op allerlei macho-achtige reacties, maar het ging fantastisch. Iedereen deed enthousiast mee, uiteraard waren er hilarische momenten (zoals met het beschrijven van stereotypen van de ‘ideale’ man/vrouw), en nog belangrijker: er bleek veel begrip en bewustwording, en de wil om dingen te veranderen.
Na een soms wat slepende voorbereiding, de orkaan, wisselende feedbacks, steeds weer veranderende planning etc. etc. was dit echt een warm bad. De verdere vergadering was erg nuttig (we kregen o.a. een workshop over communicatie, geen overbodige luxe hier) en ook enorm gezellig. Als collega’s hebben we elkaar op een leuke manier beter leren kennen, we zaten 5 dagen in een soort ‘scouting-oord’ in de bossen, met voldoende gelegenheid om tussendoor te sporten of ’s avonds met z’n allen een filmpje te kijken.
‘k Ben nu hard bezig om alle feedback uit te werken en een manual te maken voor het personeel zelf. Dan is het plan om een workshop te ontwikkelen voor ‘in het veld’, oftewel op projectniveau. Allemaal nieuwe uitdagingen waar ik nu met hernieuwde energie naar uitzie! Zaterdag ga ik voor een weekje naar Wampusirpe, waar collega Maarten zit. De bedoeling is om samen een ‘organisatie-manual’ in elkaar te zetten, die voor verschillende projecten gebruikt kan worden. Ben erg benieuwd want Wampu ken ik nog niet.
Na een soms wat slepende voorbereiding, de orkaan, wisselende feedbacks, steeds weer veranderende planning etc. etc. was dit echt een warm bad. De verdere vergadering was erg nuttig (we kregen o.a. een workshop over communicatie, geen overbodige luxe hier) en ook enorm gezellig. Als collega’s hebben we elkaar op een leuke manier beter leren kennen, we zaten 5 dagen in een soort ‘scouting-oord’ in de bossen, met voldoende gelegenheid om tussendoor te sporten of ’s avonds met z’n allen een filmpje te kijken.
‘k Ben nu hard bezig om alle feedback uit te werken en een manual te maken voor het personeel zelf. Dan is het plan om een workshop te ontwikkelen voor ‘in het veld’, oftewel op projectniveau. Allemaal nieuwe uitdagingen waar ik nu met hernieuwde energie naar uitzie! Zaterdag ga ik voor een weekje naar Wampusirpe, waar collega Maarten zit. De bedoeling is om samen een ‘organisatie-manual’ in elkaar te zetten, die voor verschillende projecten gebruikt kan worden. Ben erg benieuwd want Wampu ken ik nog niet.
dinsdag, september 25, 2007
nog meer tuinfoto´s
lekker spelen
met z´n allen in de hangmat
de pasgezaaide paprika, pompoenen, en bloemen...
de sinaasappelboom
met z´n allen in de hangmat
de pasgezaaide paprika, pompoenen, en bloemen...
de sinaasappelboom
maandag, september 24, 2007
donderdag, september 06, 2007
Felix
Er ligt een baby in mijn bed te slapen. Een klein meisje hoest en zoekt haar moeder. In de kamer liggen nog wat lakens, in een zijkamertje slapen nog wat mensen. Samen hebben we de nacht doorgebracht, in afwachting van wat komen kon. Samen hebben we geslapen, gewaakt, gehoopt, gebeden. Terwijl ik pannenkoeken sta te bakken, beginnen een paar vrouwen fanatiek mijn huis schoon te maken. En dat is geen overbodige luxe, met de regen en wind zijn er bladeren naar binnen gewaaid, en met ruim 20 man over de vloer zijn er heel wat moddersporen op te ruimen.
Het is geen heldendaad of ‘goedheid’, je kunt gewoon niet anders. Maandagavond, toen het begon te waaien en te regenen, liepen er velen langs mijn huis: families, bepakt en bezakt met kleding en spullen van waarde, met kinderen en ouderen, op zoek naar een veiliger onderdak dan hun eigen houten huis. De lokale radiostations informeerden ons de hele dag over de naderende orkaan: de zwaarste categorie en wij zitten in de ‘rode’ zone. Neem alle nodige voorzorgsmaatregelen.
Maandagochtend op kantoor werd na overleg besloten alle waardevolle spullen te ontruimen. De zo prachtige locatie aan het meer heeft zo zijn nadelen… Computers, documenten, archieven alles werd ingepakt en ondergebracht in een ‘veilige’ hotelkamer. Rond lunchtijd was het kantoor zo goed als leeg en kreeg iedereen vrij om privé voorzorgsmaatregelen te treffen. Met de coördinator ging ik naar een aantal bijeenkomsten van het lokale ‘comité de emergencia’, waar we ons informeerden en MOPAWI in Tegucigalpa op de hoogte hielden.
Terug in mijn huis heb ik mijn tas gepakt voor een mogelijke evacuatie. Ziende op alle buren die daken en ramen vastspijkerden en met touwen vastbonden, besloot ook ik mijn (golfplaten) dak met touw te versterken. Na een aantal vergeefse pogingen kon ik ergens het allerlaatste stuk touw krijgen. Touw, kaarsen, spijkers, etenswaren, het is overal nagenoeg uitverkocht. Winkels spijkeren hun ramen dicht. Ik overleg met de huisbaas, die ook druk is in zijn eigen woning, en we besluiten dat het vastbinden van het dak voldoende is. Het huis is van cement en de ramen kan ik goed sluiten.
Intussen worden er mensen uit de meest risicovolle dorpen geëvacueerd. Scholen en kerken bieden onderdak. Ook mensen die in Puerto Lempira wonen, maar een eenvoudig houten huis op palen hebben, zoeken onderdak, zoals de mensen die naar mijn huis kwamen. Weer wordt het grote verschil duidelijk: een vrouw zocht in mijn keuken verwoed naar ‘de emmer met water’. Een ander vroeg me waar ze water kon halen voor de wc. Maar in mijn huis komt er gewoon water uit de kraan en ik heb een wc die je door kunt trekken… (ik heb een put en een elektrische pomp achter mijn huis die een grote tank vult; en dat was op tijd gelukt).
Maandag was een hectische dag, maar lang genoeg om voorbereidingen te treffen. De nacht was onzeker, maar uiteindelijk viel alles mee. Rond 11 uur dinsdagochtend kreeg ik van een collega te horen dat er geen direct gevaar meer was voor Puerto Lempira. God zij dank kon iedereen terugkeren naar zijn eigen huis. Een paar oude huizen zijn ingestort, er zijn wat bomen omgewaaid, de schade is beperkt.
Het is nog afwachten wat de schade in de omliggende gebieden is, in Villeda Morales, een gebied wat ik vrij goed ken, zijn 69 huizen weggevaagd, maar hier is nog niet bekend in welke dorpen. Hier hebben we het geluk gehad dat de orkaan afweek van de ‘verwachte route’. Hierdoor is de Nicaraguaanse Moskitia zwaarder getroffen. Collega’s en vrienden met familie in of nabij Nicaragua wachten op nieuws; de communicatie is beperkt. Maar hier in Puerto Lempira zijn we enorm dankbaar dat alles goed is afgelopen, en dat veel maatregelen ‘overbodig’ zijn gebleken. Gisteren hebben we het kantoor weer ingeruimd en zo langzaam maar zeker begint het ‘gewone’ leven weer.
Het is geen heldendaad of ‘goedheid’, je kunt gewoon niet anders. Maandagavond, toen het begon te waaien en te regenen, liepen er velen langs mijn huis: families, bepakt en bezakt met kleding en spullen van waarde, met kinderen en ouderen, op zoek naar een veiliger onderdak dan hun eigen houten huis. De lokale radiostations informeerden ons de hele dag over de naderende orkaan: de zwaarste categorie en wij zitten in de ‘rode’ zone. Neem alle nodige voorzorgsmaatregelen.
Maandagochtend op kantoor werd na overleg besloten alle waardevolle spullen te ontruimen. De zo prachtige locatie aan het meer heeft zo zijn nadelen… Computers, documenten, archieven alles werd ingepakt en ondergebracht in een ‘veilige’ hotelkamer. Rond lunchtijd was het kantoor zo goed als leeg en kreeg iedereen vrij om privé voorzorgsmaatregelen te treffen. Met de coördinator ging ik naar een aantal bijeenkomsten van het lokale ‘comité de emergencia’, waar we ons informeerden en MOPAWI in Tegucigalpa op de hoogte hielden.
Terug in mijn huis heb ik mijn tas gepakt voor een mogelijke evacuatie. Ziende op alle buren die daken en ramen vastspijkerden en met touwen vastbonden, besloot ook ik mijn (golfplaten) dak met touw te versterken. Na een aantal vergeefse pogingen kon ik ergens het allerlaatste stuk touw krijgen. Touw, kaarsen, spijkers, etenswaren, het is overal nagenoeg uitverkocht. Winkels spijkeren hun ramen dicht. Ik overleg met de huisbaas, die ook druk is in zijn eigen woning, en we besluiten dat het vastbinden van het dak voldoende is. Het huis is van cement en de ramen kan ik goed sluiten.
Intussen worden er mensen uit de meest risicovolle dorpen geëvacueerd. Scholen en kerken bieden onderdak. Ook mensen die in Puerto Lempira wonen, maar een eenvoudig houten huis op palen hebben, zoeken onderdak, zoals de mensen die naar mijn huis kwamen. Weer wordt het grote verschil duidelijk: een vrouw zocht in mijn keuken verwoed naar ‘de emmer met water’. Een ander vroeg me waar ze water kon halen voor de wc. Maar in mijn huis komt er gewoon water uit de kraan en ik heb een wc die je door kunt trekken… (ik heb een put en een elektrische pomp achter mijn huis die een grote tank vult; en dat was op tijd gelukt).
Maandag was een hectische dag, maar lang genoeg om voorbereidingen te treffen. De nacht was onzeker, maar uiteindelijk viel alles mee. Rond 11 uur dinsdagochtend kreeg ik van een collega te horen dat er geen direct gevaar meer was voor Puerto Lempira. God zij dank kon iedereen terugkeren naar zijn eigen huis. Een paar oude huizen zijn ingestort, er zijn wat bomen omgewaaid, de schade is beperkt.
Het is nog afwachten wat de schade in de omliggende gebieden is, in Villeda Morales, een gebied wat ik vrij goed ken, zijn 69 huizen weggevaagd, maar hier is nog niet bekend in welke dorpen. Hier hebben we het geluk gehad dat de orkaan afweek van de ‘verwachte route’. Hierdoor is de Nicaraguaanse Moskitia zwaarder getroffen. Collega’s en vrienden met familie in of nabij Nicaragua wachten op nieuws; de communicatie is beperkt. Maar hier in Puerto Lempira zijn we enorm dankbaar dat alles goed is afgelopen, en dat veel maatregelen ‘overbodig’ zijn gebleken. Gisteren hebben we het kantoor weer ingeruimd en zo langzaam maar zeker begint het ‘gewone’ leven weer.
Abonneren op:
Posts (Atom)
